นั่งรถมาถึงอนุสาวรีย์ นี่ยังไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่อง จะให้กลับได้ไง
ก็ัยังไม่ได้รองเท้า ขืนไม่ได้ พรุ่งนี้มีหวังได้เดินทีนเปล่าไปทำงานแน่
เพราะว่าคู่เก่ามันได้เวลาปลดประจำการณ์แล้ว T^T

มาถึงก็เดินดูนั่นนี่เพราะว่าไม่ได้มานานแล้ว ก็ไปเจอร้านรองเท้า ถูกใจ
ก็เลยซื้อมา 1 คู่ ไม่แพงมาก อิอิ ชอบของถูกคร้า....
ตอนลองก็หาเบอร์ลองเท้า คนขายคงคิดในใจ อินี่ถามอะไรไม่ตอบ
จะตอบได้ไงพี่ขา หนูเพิ่งผ่าฟันมาาาาาาาาา

ตอนนั้นชาไปทั้งปาก อยากได้น้ำสักขวดเพราะว่าจะได้กินยากันปวดถ้าเกิด
หมดฤทธิ์ยาทำไงวะ ได้ร้องไห้แน่เลย แล้วจะพูดยังไงล่ะ ปากก็อ้าไม่ได้
ก็เลยหยิบกระดาษมาเขียน แล้วก็ยื่นไปให้คนขายที่ร้าน7/11 ว่าเอาน้ำ
1 ขวด เขาก็หยิบกระดาษไปอ่าน และมองเราด้วยสีหน้า อินี่มันเป็นใบ้
หรือเป็นอะไรของมันฟระไม่ยอมพูด ได้น้ำและ ก็เลยเดินข้ามฝากไปขึ้นรถ
เพื่อกลับหอ ระหว่างรอรถ ตาก็เหลือบไปเห็นเขาขายของกิ๊บช้อป ก็เลยได้
ของสวยๆ งามๆ ติดมือมา ไม่ได้ให้ตัวเอง เอาไปฝากเพื่อน พอดีว่าสวย
ไม่พอ ก็เลยไม่กล้าใช้ 555

รถเมล์ที่จะกลับหอมาแล้ว ก็ขึ้นไปนั่ง มีนศ. จากรามขึ้นมาที่รถ บอกว่า
มาหาค่าขนม และหาทุนแบ่งให้เด็กยากไร้ โดยมีขนมพวกถั่วเคลือบน้ำตาล
มะม่วงหยีอะไรทำนองนี้ห่อละ 10 บาท พร้อมกับตะโกนว่า "ช่วยน้องๆ
ด้วยนะคะ" เอาวะ สักห่อนึงก็แล้วกัน ไม่ได้ใจบุญอะไรนะ แต่ว่า ก่อน
ออกจากบ้านไหว้พระแล้วบอกท่านให้ช่วยเรามีสติในการใช้เงิน และใช้ให้
เกิดประโยชน์ วันนี้ไปแหล่งที่ต้องเสียเงินทั้งนั้น ก็เลยควักเงินให้น้องนศ.
ไป 10 บ. แล้วก็ชี้ว่าจะเอาอะไร พอกระเป๋ารถเมล์จะจ่ายเงิน ทำไงล่ะ
ทีนี้พูดก็ไม่ได้ ก็เลยใช้ไม้เดิม เขียนลงในกระดาษ แล้วก็ชูให้กระเป๋าดู
เขาก็มองเราแบบว่า อินี่ใบ้แน่ๆ 55 ไม่เป็นไรค่ะพี่แล้วแต่ีพี่จะกรุณา

สักพักก็ถึงหอ พระเจ้าพระคุณเอ๊ยยยย ปวดฟันอย่างบอกไม่ถูก เพราะว่า
ฤทธิ์ยาชาเริ่มหมด 'หิว' ก็ทั้งวันไม่ได้กินอะไรเลย แต่ไม่มีแรงก็เลยให้
เพื่อนไปซื้อข้าว(ต้ม)ให้กิน กินยาเสร็จเรียบร้อย ก็มานั่งเขียนบันทึกเนี่ย
แล โอยยย ไม่ไหวแล้ว ปวดขึ้นทึกที